• Hoe staat het Nederlandse voetbal er voor?

    Morgen begint de Eredivisie weer te draaien. Een mooi moment om eens even te kijken waar het Nederlandse voetbal staat. En welke toekomst wacht het Nederlandse voetbal (en dan bedoel

    Lees Meer »
  • Mijn top tv-series van 2020

    Zoals ik gisteren al schreef, doe ik niet aan top 10 lijstjes. Maar ik wil wel de uitblinkers noemen, de series die er voor mij bovenuit staken. In 2020 zijn

    Lees Meer »
  • Mijn topfilms van 2020

    Het is een goede gewoonte om aan het begin van een nieuw jaar terug te kijken op het oude, verstreken jaar. Dit uit zich vooral in lange lijstjes met “de

    Lees Meer »
  • Kunst in de singels

    Sinds kort liggen er een soort van opgeblazen witte kussens in de Leidse singels. Deze kussens zijn voorzien van teksten. Deze ‘droomkussens’ zijn onderdeel van het jaarlijkse vanRIJN FESTIVAL. Het

    Lees Meer »
  • Nieuwe culturele hotspot in Leiden?

    Vroeger had Leiden een Gemeentelijk Gas- en Electriciteitsfabriek. Die stond aan de singel vanwege het koelwater. Tegenwoordig wordt dit gebied in de volksmond het NUON-terrein genoemd. Een aantal jaren geleden

    Lees Meer »
  • Babyteeth – ontdek de wereld en jezelf

    Deze week zag ik een van de beste films van dit jaar. Babyteeth, het speelfilmdebuut van Shannon Murphy, is een geweldig drama met humoristische randjes. Milla, een 16-jarige tiener, maakt

    Lees Meer »

Hoe staat het Nederlandse voetbal er voor?

Morgen begint de Eredivisie weer te draaien. Een mooi moment om eens even te kijken waar het Nederlandse voetbal staat. En welke toekomst wacht het Nederlandse voetbal (en dan bedoel ik niet de gevolgen van het virus).

Om maar met de deur in huis te vallen, het Nederlandse voetbal staat er niet erg goed voor. We doen wel alsof het allemaal prima gaat, maar de werkelijkheid is anders. Geen enkele ploeg in de Champions League, twee ploegen in de Europa League.

Dat zijn geen prestaties om van achterover te vallen. Het betekent dat onze topploegen geen aansluiting meer hebben bij de Europese top. Kan deze aansluiting nog worden gerealiseerd? Naar mijn mening gaat dit niet meer lukken, ondanks de ambitie van Ajax.

De grote Europese ploegen zijn financiële concerns, met op de achtergrond grote Amerikaanse en Arabische investeerders. Deze ploegen willen eigenlijk af van het Champions League model en willen toe naar het Amerikaanse NBA model. Een gesloten competitie waarin zo’n 18 tot 20 teams week in, week uit tegen elkaar spelen. En waarvoor Ajax net een maatje te klein is. Een dergelijke competitie heeft wereldwijd zulke enorme financiële voordelen (Chinese en Amerikaanse markten) dat de rijken doorgroeien naar superrijken. Ik denk dat deze competitie er gaat komen, buiten UEFA en FIFA om. En dat je mag kijken via een abonnement waarvoor stevig betaald moet worden.

Daarmee wordt op termijn het einde ingeleid van de Champions League, Europa League en de nieuwe Conference League. Ongetwijfeld zal er een nieuwe competitie voor in de plaats komen. Duidelijk is wel dat een aantal competities worden uitgekleed (Engeland, Spanje, Italië, Duitsland). De gevolgen zullen onvoorspelbaar zijn.

Voor Nederland lonkt de BeNeLiga. Wellicht kan daarmee meer tv-geld worden binnengeharkt. Dan even kijken naar de Eredivisie, die begint aan de Supermaand.

Mijn persoonlijke mening. Ajax vind ik geen echte stabiele ploeg. Prima spelers, maar het vernuft van Ziyech en Frenkie de Jong wordt node gemist. De echte creativiteit is een beetje verdwenen. Tel daarbij op het vertrek van Donny van de Beek en de problemen worden duidelijk. De nieuwe spits Haller gaat dit probleem volgens mij niet oplossen. De verdediging blijft matig. Ajax blijft voor mij de kampioenskandidaat, maar je moet er niet raar van opkijken als ze worden voorbijgestreefd door PSV.

PSV heeft waarschijnlijk de beste aanval van Nederland. Götze heeft gezorgd voor een creatieve impuls. Maar ook in Eindhoven is het centrum van de verdediging een kwetsbaar onderdeel. Je ziet PSV wel stapje voor stapje beter worden. Komende zondag kan de wedstrijd tussen PSV en Ajax wel eens een cruciale rol gaan spelen.

AZ komt nog net te kort voor de top. Goede ploeg zonder superspelers. AZ zal nooit de top kunnen bereiken omdat de spelers niet kunnen worden vastgehouden. Daarvoor ontbreekt de financiële basis. Net te weinig volwassenheid om de laatste stap te kunnen zetten. Dat bleek wel tijdens de laatste wedstrijd tegen Rijeka.

Feyenoord doet het ondanks de vele blessures niet onverdienstelijk. Feyenoord was nooit een ploeg met de beste spelers, gevolg van de lege kas. Desondanks is het een hele stugge en stabiele ploeg, die ineens zou kunnen opstaan. Het wachten is op een grote investeerder en het nieuwe stadion.

Tot slot, het virus kan nog aardig wat roet in het eten gooien.

Het was een gezond en actief 2020

Ondanks het vreemde virus was het uiteindelijk toch een gezond en actief 2020. Juist de eerste lockdown nodigde uit tot wandelen, door stad en land. Soms in een soort wandelfile met alle andere mensen. Ik heb nog nooit zoveel hardlopers (vroeger noemden we dat joggers) gezien als tijdens die eerste keer dat Nederland plat ging.

Door actief te wandelen zie je eigenlijk heel veel. Ik ontdekte vele routes tijdens mijn dagelijkse tochtjes.

In totaal was ik op 291 dagen min of meer actief, gemiddeld dus zo’n 5 dagen per week. Dat klopt wel want meestal zit er een boodschappendag in de week en verder deed ik nog voetbalverslag, waardoor die dagen niet gewandeld werd.

Totaal heb ik 263 uur gewandeld, waarbij ik 1458 kilometer heb afgelegd. Gemiddeld liep ik dus 5 kilometer per dag oftewel een uurtje beweging per dag.

Door de horecasluitingen is het fietsen er een beetje bij ingeschoten, want was is er leuker dan een paar uur fietsen, ergens een lekkere lunch verorberen en daarna nog een paar uur terug te fietsen. Ongetwijfeld gaat dat dit jaar anders worden, want ik denk dat de horeca over een paar maanden wel weer open zal gaan. En dan begint ook de lente…..

Ik wens iedereen een mooi wandel- en fietsjaar toe.

Mijn top tv-series van 2020

Zoals ik gisteren al schreef, doe ik niet aan top 10 lijstjes. Maar ik wil wel de uitblinkers noemen, de series die er voor mij bovenuit staken.

In 2020 zijn er heel veel prima tv-series verschenen. Zowel bij de streamingdiensten Netflix, Amazon Prime, NPO Plus, Disneyland, Apple TV+, maar ook op de gewone lineaire tv-zenders.

Het aanbod was weer gigantisch en ik loop dan ook hopeloos achter met het bekijken van al dit fraais. Dat resulteert er in dat niet alle gloednieuwe series al door mij zijn gezien, maar mijn topseries heb ik in ieder geval in 2020 wel gezien. Hier komen ze dan (opnieuw in willekeurige volgorde).

Babylon Berlin is een grootse en meeslepende Duitse serie, die zich afspeelt in het Berlijn ten tijde van de Weimar-republiek. Berlijn is in die dagen de metropool waar het om draait. Economie, cultuur, politiek, onderwereld, allemaal staan ze op de rand van grote veranderingen. Berlijn is een smeltkroes van spanningen. De Keulse inspecteur Gedeon Rath wordt naar Berlijn gestuurd om daar een misdaad op te lossen. Hij wordt daarbij geholpen door de stenotypiste Charlotte Ritter. Tijdens hun zoektocht komen ze terecht tussen het opkomende nationaal-socialisme, het communisme en alle tussenvallende andere groeperingen. Babylon Berlin sleurt je mee door deze wervelende kleurrijke wereld, vol magische beelden. Er zijn inmiddels 3 seizoenen verschenen, het vierde moet dit jaar verschijnen (als alles goed gaat natuurlijk). Te zien via Videoland.

When They See Us is een vierdelige miniserie van Netflix. Het gaat over het waargebeurde verhaal van een verkrachting in Central Park, New York, waarvoor vijf tieners in 1989 worden opgepakt en veroordeeld. Tijdens het onderzoek blijkt al uit alles dat zij de daders niet geweest kunnen zijn, maar zowel politie als openbaar aanklager doen er alles aan om het bewijs zo te draaien dat het lijkt alsof ze toch de daders zijn. Uiteraard gaat het niet om blanke tieners. Ze blijven hun onschuld volhouden en in 2002 worden ze alsnog vrijgesproken. In 2014 volgt er nog een afsluitende schadevergoeding van de stad New York. Een drama van de hoogste orde, die duidelijk maakt hoe gemakkelijk en snel een misdaadonderzoek kan vastlopen door tunnelvisie, maar ook kan worden gemanipuleerd (denk hierbij vooral aan de pers). Indrukwekkende miniserie, die veel prijzen kreeg.

Atypical vertelt het verhaal van Sam, een 18-jarige autist die op zoek gaat naar onafhankelijkheid. Hij wil op eigen benen staan en dat botst nog wel eens met zijn ouders, die hem willen beschermen. Terwijl Sam op zoek gaat, moet het gezin hun eigen leven herwaarderen. Zij krijgen te maken met de vraag wat eigenlijk normaal is. Geweldig gespeeld, met giga veel humor. Een lach en een traan, om het eens op zijn Hollands te zeggen. Te zien op Netflix.

Unbelievable is ook al een miniserie met 8 afleveringen, die is gebaseerd op echte gebeurtenissen. Marie wordt op een nacht thuis verkracht door een gemaskerde man. Ze is helemaal van slag en doet uiteindelijk aangifte. De twee mannelijke rechercheurs geloven haar niet, omdat haar verhaal niet consistent is. Ze zetten haar onder druk om haar aangifte in te trekken. In eerste instantie voelt Marie zich geïntimideerd en doet dit ook. Later doet ze opnieuw aangifte en dan wordt ze door de politie aangeklaagd voor het doen van een valse aangifte. Tegelijkertijd zijn twee vrouwelijke rechercheurs in een naburig district bezig met het onderzoeken van een aantal verkrachtingen. Zij zijn ervan overtuigd dat er een serie-verkrachter bezig is. De serie werkt langzaam toe naar de uiteindelijke ontmaskering van de dader en naar het eerherstel van Marie. Spannend, uitstekend gespeeld en met een belangrijk thema. Te zien op Netflix.

Tot slot wil ik de aandacht vragen voor The Americans, een serie die al in 2014 begon, zes seizoenen duurde en ooit via de Belgische zender Canvas voor een deel te volgen was. Alle 6 seizoenen zijn nu te zien op Amazon Prime Video. De serie vertelt het verhaal van Elizabeth en Philip Jennings, hun twee kinderen Paige en Henry en hun overbuurman Stan Beeman, een FBI-agent. Het echtpaar Jennings is, wat men noemt, een ‘sleeping cell’. Het zijn twee Russische spionnen, die op jonge leeftijd in de VS zijn gedropt en daar, onder valse identiteit, een eigen leven zijn gaan leiden in de luwte. Feitelijk is het geen echt echtpaar, maar voor de schijn zijn ze dat dus wel. Ze krijgen twee kinderen en langzaam beginnen ze met hun spionagewerk. De serie beslaat een aantal jaren, waarin je de kinderen ziet opgroeien. De vormgeving van de serie is fenomenaal, je waant je echt terug in de jaren 60 (inclusief bijpassende heerlijke muziek). Deze serie is een echte aanrader, een topper onder de toppers.

Mijn topfilms van 2020

Het is een goede gewoonte om aan het begin van een nieuw jaar terug te kijken op het oude, verstreken jaar. Dit uit zich vooral in lange lijstjes met “de beste…”, “de mooiste…” of iets dergelijks.

Persoonlijk vind ik het heel moeilijk om zo’n lijstje op te stellen. Want hoe kom je in vredesnaam tot een fatsoenlijke beoordeling, waarbij de nummer 1 beter is dan de nummer 2. Misschien zijn ze wel even goed, maar speelden andere factoren een rol. Daarom onthoud ik me altijd van top-10 lijstjes en dergelijke.

Maar ik wil wel even delen welke films ik het afgelopen jaar het mooist, best, ontroerendst vond. Een jaar waarin veel films niet zijn doorgekomen, waarin het aanbod wellicht wat gemankeerd was. Maar desalniettemin verschenen er wel pareltjes op het filmdoek.

Mijn pareltjes waren, in willekeurige volgorde, The Mole Agent, Babyteeth, I Am Not Your Negro en Mind My Mind. Twee documentaires, een animatiefilm en een speelfilm.

The Mole Agent is een briljante documentaire van de Chileense filmmaakster Maite Alberdi. Het is een soort Sherlock Holmesachtige vertelling, die zich afspeelt in een bejaardentehuis. Een onvergetelijke Sergio als undercover agent, op zoek naar misstanden. Diep ontroerend, met grootse humor. Je weet niet wat je meemaakt.

Babyteeth van Shannon Murphy komt dit jaar op heel veel lijstjes voor. Het is het wonderschone en droevige verhaal van tienermeisje Milla, die vanwege een ernstige ziekte gedoemd is te sterven. Ze gaat op zoek naar haar eerste liefde en dat wordt streetpunk Moses, tot ontzetting van haar ouders. Het is een verhaal vol liefde, struikelend en zoekend naar het goed pad. Eigenwijs, stoer, en af en toe zit je met tranen in je ogen. Film zoals film bedoeld is.

I Am Not Your Negro is een documentaire uit 2016, die het Amerikaanse rassenprobleem verteld aan de hand van het onafgemaakte boek ‘Remember This House’ van James Baldwin. Schokkend realisme in historisch perspectief door de ogen van een man, die alles van dichtbij meemaakte. Black Lives Matter avant la lettre.

Mind My Mind, een korte Nederlandse animatiefilm van Floor Adams. Het verhaal van de autistische Chris, die door biologe Gwen wordt uitgenodigd om haar favoriete kameleon te bestuderen. Dat leidt tot allerlei verwikkelingen, waaronder verliefdheid en sex. Een geweldige vertelling in 29 minuten, die de wereld van een autist laat voelen en zien.

Servant, spanning met een horrorrandje

Waardering: 4 uit 5.

Naast Netflix, Videoland, Amazon Prime en Disney Plus heeft ook Apple een eigen streamingdienst. Je kunt je hierop abonneren, maar als je een Apple product koopt krijg je 12 maanden gratis.

En hoewel Apple TV+ in den beginne niet zo’n groot aanbod had, beschikt de dienst inmiddels over een aantal interessante series. Een van die series is Servant, geproduceerd en voor een deel geregisseerd door M. Night Shyamalan, bekend van o.a. The Sixth Sense, Signs en Split. Een specialist in films met bovennatuurlijke plots.

Servant is ook zo’n serie. Als snel wordt het horror etiket er op geplakt, maar dat is het zeker niet. Het is wel een vreemde, verontrustende serie die je voortdurend op het puntje van je stoel gekluisterd houdt. En een voordeel is dat de afleveringen niet langer dan 30 minuten duren. Dat houdt de verhaallijn scherp en voorkomt onnodige uitweidingen.

Dorothy en Sean zijn een echtpaar, dat het redelijk voor elkaar heeft. Zij is een verslaggeefster bij een lokaal tv-station en hij verzint nieuwe gerechten voor topkoks. Ze wonen in een fraai oud huis in Philadelphia. Maar er hangt een donkere schaduw boven hen, want ze hebben hun baby Jericho verloren. Wat er precies is gebeurt blijft nog even verborgen, maar er is iets gebeurt dat niet gewoon is. Dorothy is psychisch ingestort en om haar te helpen er bovenop te komen, krijgt ze een ‘reborn doll’. Dat is een pop, die een gelijkenis heeft met het overleden kindje. Dorothy verzorgt deze pop als ware het een levend kind. Normaal of niet normaal?

Voor de dood van het kindje zochten Dorothy en Sean naar een nanny. Uit de vele gegadigden is Leanne gekozen. Ondanks dat de baby inmiddels is overleden besluiten ze om Leanne toch aan te nemen. Om Leanne hangt een mysterieus waas. Het is onduidelijk wie ze is en waar ze vandaan komt. Naspeuring leert dat er in haar woonplaats een graf is met haar naam er op.

Wat volgt is een serie gebeurtenissen, die telkens weer voor een verrassing zorgen. Wie is Dorothy eigenlijk en hoe zit het met Sean? En Leanne? Alles speelt zich bijna af in het grote donkere huis aan die sombere straat. Elke aflevering zorgt weer voor een klein beetje meer duidelijkheid, maar werpt ook telkenmale weer nieuwe vragen op. De serie is prachtig gefilmd met veel zorg voor de sets. Ook de acteurs zijn helemaal op hun plaats.

Als je houdt van een serie met suspense en een vleugje horror-mysterie dan is Servant helemaal voor jou. En o ja, sommige scenes met Sean in de keuken zijn niet voor de fijngevoeligen onder ons.

Seizoen 1 is te zien bij Apple TV+ en vanaf 15 januari komt seizoen 2 beschikbaar.

Kunst in de singels

Sinds kort liggen er een soort van opgeblazen witte kussens in de Leidse singels. Deze kussens zijn voorzien van teksten.

Deze ‘droomkussens’ zijn onderdeel van het jaarlijkse vanRIJN FESTIVAL. Het thema was dit jaar ‘Vrijheid: de kunst van het vieren’. De kussens zijn voorzien van teksten van Leidenaren, die deze konden insturen. De teksten moesten een reflectie zijn op het begrip ‘vrijheid’.

1000 ‘droomkussens’ zijn er te vinden. Meer informatie over dit project vind je op de website van Fields of Wonder.

Hieronder een paar foto’s van de kussens bij mij in de buurt. Helemaal onderaan nog een korte video over het maken van de kussens.

Als kunst kunst is, wat is dan geen kunst

Zo’n soort vraag zit de laatste dagen in mijn hoofd. De oorzaak hiervan is het object met de naam Human Boundaries dat sinds kort in het Plantsoen staat en deel uitmaakt van het project “Kunst in het Singelpark”. In dit kader zijn er inmiddels 5 kunstwerken geplaatst. Het thema van het project is “Welkom in Leiden!?” dat verwijst naar de open houding die Leiden traditioneel heeft. Maar vrijheid moet ook verdedigd worden, een dubbele boodschap dus. De komende dagen laat ik de andere kunstwerken voorbijkomen.

Lopend door het Plantsoen wordt je ineens geconfronteerd met een soort wachttoren. Of is het een uitkijktoren voor vogelliefhebbers. Dat is natuurlijk de vraag waar voorbijgangers mee worstelen. Verschillende mensen, die ik sprak, vonden het jammer dat je niet naar boven kunt. Dan heb je wel een aardig uitzicht over de singel, maar zijdelings kijk je toch vooral in de bomen.

Mijn eerste reactie, toen ik de toren zag was zoiets van ‘dit is toch geen kunst’. Indien dit kunst is, dan staan er op de Veluwe heel wat kunstwerken. Maar de toren roept wel discussie op, over wat het eigenlijk betekent en waarom het er staat (er staat geen verklarend bordje bij). En zodra iets discussie oproept, zou je kunnen zeggen dat het als kunstobject is geslaagd.

Maar wat is het nou eigenlijk. Maker is Harold de Bree, een Haags kunstenaar (geboren in Voorschoten), die veel gebruik maakt van militaire beelden. Zo ook deze toren die is geïnspireerd op een Oostduitse lichttoren, ter bewaking bij de Muur. Staand op de toren kun je de vrijheid zien, maar die is afgeschermd door een gaasconstructie, waardoor je er niet in kunt. Verder zit er een ring met scherpe ijzeren punten op het gaashek. De punten hebben kleuren. Volgens de Bree zijn dat alle kleuren die een mensenhuid kan hebben. Maar de vraag is natuurlijk waarom dat hek er zit, wat moet er beschermd worden.

Gezien vanuit de historie staat de toren op een plek waar vroeger de Leidse stadsmuren waren. Die boden de relatieve vrijheid in de stad bescherming tegen het kwaad van buitenaf (vroeger waren dat de Spanjaarden, weet je nog).

Maar ik zit nog steeds met de vraag of dit kunst is of gewoon een metalen constructie. Of misschien is dat helemaal niet belangrijk en moet je die vraag helemaal niet stellen. Er staat een ontoegankelijke wachttoren in het Plantsoen, en wat dan nog?

Overigens zaten naast de wachttoren een paar echte wachters boven in de grote boom naast de toren. Die hadden pas echt uitzicht en genoten ten volle van hun vrijheid.

Pssst, niet verder vertellen….

Want er wonen kabouters in het Plantsoen. Nee, nee, niet gauw de pers inlichten want de kabouters willen er in alle rust wonen. En dat kan als er niet al te veel ruchtbaarheid aan wordt gegeven.

Onder aan de grote boom hebben ze een huisje gemaakt. Soms zijn ze thuis, maar ze zijn ook vaak onderweg. Want er moet natuurlijk wel hout worden gesprokkeld en ook het eten komt niet vanzelf aanwaaien.

Kabouter Elmer heeft zelfs een keer een briefje opgehangen met de vraag om het mos nat te houden als hij niet thuis is. En hartelijk dank voor de cadeautjes, maar die zijn niet echt nodig. En als je iets wilt geven, dan het liefst gereedschap. En kabouters zijn heel natuurbewust, dus geen plastic gereedschap.

Ik ga niet verklappen waar de kabouters precies wonen, want anders ontstaat er een hele file van nieuwsgierige mensen. Want wie wil er nou niet even met een kabouter kletsen.

Daarom heb ik hieronder een aantal foto’s van de kabouters geplaatst, zodat je niet langs hoeft te komen. Al vast dank daarvoor, namens de kabouters.

Een zondagochtendwandeling

De zon scheen al vroeg deze ochtend. Het was mooi weer om nog even snel een zondagochtendwandeling te maken voordat het sportgeweld in de middag losbarst (Ajax, Feyenoord, Vuelta, Machester City).

Fluks de wandelschoenen (in mijn geval de gewone schoenen dus) uit de kast gehaald (in mijn geval stonden ze al klaar) en het warme vest aan. Polderpark Cronesteyn ligt eigenlijk dichtbij en dat werd de bestemming.

Toen we aankwamen hing er nog een flauwe dauw boven de grasvelden, maar de zon scheen al door de bomen. Het was nog rustig, want vanaf een uur of elf stroomt de polder vol met wandelaars, ouders met kinderen, hondenuitlaters en nog meerdere varianten.

Deze vroeg ochtend lag het er rustig bij. Enkele hardlopers, waaronder ook enkele traaglopers, snelden over de paden, enkele vroege honden holden uitgelaten over de grasvelden waar ze los mogen rondrennen, enkele vroege vogelfluiters en rust.

Bij het theehuis kregen de varkens net te eten. Ze keken, staand op hun achterpoten al verlekkerd over het hek naar de naderende emmers. Vergenoegd smekkend lieten ze zich de korrels goed smaken.

Onderweg naar de polder kwamen we nog langs de sportvelden van Trigon, waar de jongste jeugd al druk aan het sporten was. De ouders mochten het veld niet betreden, maar stonden op de uitkijk langs het veld.

1 2