Als kunst kunst is, wat is dan geen kunst

Zo’n soort vraag zit de laatste dagen in mijn hoofd. De oorzaak hiervan is het object met de naam Human Boundaries dat sinds kort in het Plantsoen staat en deel uitmaakt van het project “Kunst in het Singelpark”. In dit kader zijn er inmiddels 5 kunstwerken geplaatst. Het thema van het project is “Welkom in Leiden!?” dat verwijst naar de open houding die Leiden traditioneel heeft. Maar vrijheid moet ook verdedigd worden, een dubbele boodschap dus. De komende dagen laat ik de andere kunstwerken voorbijkomen.

Lopend door het Plantsoen wordt je ineens geconfronteerd met een soort wachttoren. Of is het een uitkijktoren voor vogelliefhebbers. Dat is natuurlijk de vraag waar voorbijgangers mee worstelen. Verschillende mensen, die ik sprak, vonden het jammer dat je niet naar boven kunt. Dan heb je wel een aardig uitzicht over de singel, maar zijdelings kijk je toch vooral in de bomen.

Mijn eerste reactie, toen ik de toren zag was zoiets van ‘dit is toch geen kunst’. Indien dit kunst is, dan staan er op de Veluwe heel wat kunstwerken. Maar de toren roept wel discussie op, over wat het eigenlijk betekent en waarom het er staat (er staat geen verklarend bordje bij). En zodra iets discussie oproept, zou je kunnen zeggen dat het als kunstobject is geslaagd.

Maar wat is het nou eigenlijk. Maker is Harold de Bree, een Haags kunstenaar (geboren in Voorschoten), die veel gebruik maakt van militaire beelden. Zo ook deze toren die is geïnspireerd op een Oostduitse lichttoren, ter bewaking bij de Muur. Staand op de toren kun je de vrijheid zien, maar die is afgeschermd door een gaasconstructie, waardoor je er niet in kunt. Verder zit er een ring met scherpe ijzeren punten op het gaashek. De punten hebben kleuren. Volgens de Bree zijn dat alle kleuren die een mensenhuid kan hebben. Maar de vraag is natuurlijk waarom dat hek er zit, wat moet er beschermd worden.

Gezien vanuit de historie staat de toren op een plek waar vroeger de Leidse stadsmuren waren. Die boden de relatieve vrijheid in de stad bescherming tegen het kwaad van buitenaf (vroeger waren dat de Spanjaarden, weet je nog).

Maar ik zit nog steeds met de vraag of dit kunst is of gewoon een metalen constructie. Of misschien is dat helemaal niet belangrijk en moet je die vraag helemaal niet stellen. Er staat een ontoegankelijke wachttoren in het Plantsoen, en wat dan nog?

Overigens zaten naast de wachttoren een paar echte wachters boven in de grote boom naast de toren. Die hadden pas echt uitzicht en genoten ten volle van hun vrijheid.

Pssst, niet verder vertellen….

Want er wonen kabouters in het Plantsoen. Nee, nee, niet gauw de pers inlichten want de kabouters willen er in alle rust wonen. En dat kan als er niet al te veel ruchtbaarheid aan wordt gegeven.

Onder aan de grote boom hebben ze een huisje gemaakt. Soms zijn ze thuis, maar ze zijn ook vaak onderweg. Want er moet natuurlijk wel hout worden gesprokkeld en ook het eten komt niet vanzelf aanwaaien.

Kabouter Elmer heeft zelfs een keer een briefje opgehangen met de vraag om het mos nat te houden als hij niet thuis is. En hartelijk dank voor de cadeautjes, maar die zijn niet echt nodig. En als je iets wilt geven, dan het liefst gereedschap. En kabouters zijn heel natuurbewust, dus geen plastic gereedschap.

Ik ga niet verklappen waar de kabouters precies wonen, want anders ontstaat er een hele file van nieuwsgierige mensen. Want wie wil er nou niet even met een kabouter kletsen.

Daarom heb ik hieronder een aantal foto’s van de kabouters geplaatst, zodat je niet langs hoeft te komen. Al vast dank daarvoor, namens de kabouters.

Een zondagochtendwandeling

De zon scheen al vroeg deze ochtend. Het was mooi weer om nog even snel een zondagochtendwandeling te maken voordat het sportgeweld in de middag losbarst (Ajax, Feyenoord, Vuelta, Machester City).

Fluks de wandelschoenen (in mijn geval de gewone schoenen dus) uit de kast gehaald (in mijn geval stonden ze al klaar) en het warme vest aan. Polderpark Cronesteyn ligt eigenlijk dichtbij en dat werd de bestemming.

Toen we aankwamen hing er nog een flauwe dauw boven de grasvelden, maar de zon scheen al door de bomen. Het was nog rustig, want vanaf een uur of elf stroomt de polder vol met wandelaars, ouders met kinderen, hondenuitlaters en nog meerdere varianten.

Deze vroeg ochtend lag het er rustig bij. Enkele hardlopers, waaronder ook enkele traaglopers, snelden over de paden, enkele vroege honden holden uitgelaten over de grasvelden waar ze los mogen rondrennen, enkele vroege vogelfluiters en rust.

Bij het theehuis kregen de varkens net te eten. Ze keken, staand op hun achterpoten al verlekkerd over het hek naar de naderende emmers. Vergenoegd smekkend lieten ze zich de korrels goed smaken.

Onderweg naar de polder kwamen we nog langs de sportvelden van Trigon, waar de jongste jeugd al druk aan het sporten was. De ouders mochten het veld niet betreden, maar stonden op de uitkijk langs het veld.