Hoe staat het Nederlandse voetbal er voor?

Morgen begint de Eredivisie weer te draaien. Een mooi moment om eens even te kijken waar het Nederlandse voetbal staat. En welke toekomst wacht het Nederlandse voetbal (en dan bedoel ik niet de gevolgen van het virus).

Om maar met de deur in huis te vallen, het Nederlandse voetbal staat er niet erg goed voor. We doen wel alsof het allemaal prima gaat, maar de werkelijkheid is anders. Geen enkele ploeg in de Champions League, twee ploegen in de Europa League.

Dat zijn geen prestaties om van achterover te vallen. Het betekent dat onze topploegen geen aansluiting meer hebben bij de Europese top. Kan deze aansluiting nog worden gerealiseerd? Naar mijn mening gaat dit niet meer lukken, ondanks de ambitie van Ajax.

De grote Europese ploegen zijn financiële concerns, met op de achtergrond grote Amerikaanse en Arabische investeerders. Deze ploegen willen eigenlijk af van het Champions League model en willen toe naar het Amerikaanse NBA model. Een gesloten competitie waarin zo’n 18 tot 20 teams week in, week uit tegen elkaar spelen. En waarvoor Ajax net een maatje te klein is. Een dergelijke competitie heeft wereldwijd zulke enorme financiële voordelen (Chinese en Amerikaanse markten) dat de rijken doorgroeien naar superrijken. Ik denk dat deze competitie er gaat komen, buiten UEFA en FIFA om. En dat je mag kijken via een abonnement waarvoor stevig betaald moet worden.

Daarmee wordt op termijn het einde ingeleid van de Champions League, Europa League en de nieuwe Conference League. Ongetwijfeld zal er een nieuwe competitie voor in de plaats komen. Duidelijk is wel dat een aantal competities worden uitgekleed (Engeland, Spanje, Italië, Duitsland). De gevolgen zullen onvoorspelbaar zijn.

Voor Nederland lonkt de BeNeLiga. Wellicht kan daarmee meer tv-geld worden binnengeharkt. Dan even kijken naar de Eredivisie, die begint aan de Supermaand.

Mijn persoonlijke mening. Ajax vind ik geen echte stabiele ploeg. Prima spelers, maar het vernuft van Ziyech en Frenkie de Jong wordt node gemist. De echte creativiteit is een beetje verdwenen. Tel daarbij op het vertrek van Donny van de Beek en de problemen worden duidelijk. De nieuwe spits Haller gaat dit probleem volgens mij niet oplossen. De verdediging blijft matig. Ajax blijft voor mij de kampioenskandidaat, maar je moet er niet raar van opkijken als ze worden voorbijgestreefd door PSV.

PSV heeft waarschijnlijk de beste aanval van Nederland. Götze heeft gezorgd voor een creatieve impuls. Maar ook in Eindhoven is het centrum van de verdediging een kwetsbaar onderdeel. Je ziet PSV wel stapje voor stapje beter worden. Komende zondag kan de wedstrijd tussen PSV en Ajax wel eens een cruciale rol gaan spelen.

AZ komt nog net te kort voor de top. Goede ploeg zonder superspelers. AZ zal nooit de top kunnen bereiken omdat de spelers niet kunnen worden vastgehouden. Daarvoor ontbreekt de financiële basis. Net te weinig volwassenheid om de laatste stap te kunnen zetten. Dat bleek wel tijdens de laatste wedstrijd tegen Rijeka.

Feyenoord doet het ondanks de vele blessures niet onverdienstelijk. Feyenoord was nooit een ploeg met de beste spelers, gevolg van de lege kas. Desondanks is het een hele stugge en stabiele ploeg, die ineens zou kunnen opstaan. Het wachten is op een grote investeerder en het nieuwe stadion.

Tot slot, het virus kan nog aardig wat roet in het eten gooien.

Het was een gezond en actief 2020

Ondanks het vreemde virus was het uiteindelijk toch een gezond en actief 2020. Juist de eerste lockdown nodigde uit tot wandelen, door stad en land. Soms in een soort wandelfile met alle andere mensen. Ik heb nog nooit zoveel hardlopers (vroeger noemden we dat joggers) gezien als tijdens die eerste keer dat Nederland plat ging.

Door actief te wandelen zie je eigenlijk heel veel. Ik ontdekte vele routes tijdens mijn dagelijkse tochtjes.

In totaal was ik op 291 dagen min of meer actief, gemiddeld dus zo’n 5 dagen per week. Dat klopt wel want meestal zit er een boodschappendag in de week en verder deed ik nog voetbalverslag, waardoor die dagen niet gewandeld werd.

Totaal heb ik 263 uur gewandeld, waarbij ik 1458 kilometer heb afgelegd. Gemiddeld liep ik dus 5 kilometer per dag oftewel een uurtje beweging per dag.

Door de horecasluitingen is het fietsen er een beetje bij ingeschoten, want was is er leuker dan een paar uur fietsen, ergens een lekkere lunch verorberen en daarna nog een paar uur terug te fietsen. Ongetwijfeld gaat dat dit jaar anders worden, want ik denk dat de horeca over een paar maanden wel weer open zal gaan. En dan begint ook de lente…..

Ik wens iedereen een mooi wandel- en fietsjaar toe.

Mijn top tv-series van 2020

Zoals ik gisteren al schreef, doe ik niet aan top 10 lijstjes. Maar ik wil wel de uitblinkers noemen, de series die er voor mij bovenuit staken.

In 2020 zijn er heel veel prima tv-series verschenen. Zowel bij de streamingdiensten Netflix, Amazon Prime, NPO Plus, Disneyland, Apple TV+, maar ook op de gewone lineaire tv-zenders.

Het aanbod was weer gigantisch en ik loop dan ook hopeloos achter met het bekijken van al dit fraais. Dat resulteert er in dat niet alle gloednieuwe series al door mij zijn gezien, maar mijn topseries heb ik in ieder geval in 2020 wel gezien. Hier komen ze dan (opnieuw in willekeurige volgorde).

Babylon Berlin is een grootse en meeslepende Duitse serie, die zich afspeelt in het Berlijn ten tijde van de Weimar-republiek. Berlijn is in die dagen de metropool waar het om draait. Economie, cultuur, politiek, onderwereld, allemaal staan ze op de rand van grote veranderingen. Berlijn is een smeltkroes van spanningen. De Keulse inspecteur Gedeon Rath wordt naar Berlijn gestuurd om daar een misdaad op te lossen. Hij wordt daarbij geholpen door de stenotypiste Charlotte Ritter. Tijdens hun zoektocht komen ze terecht tussen het opkomende nationaal-socialisme, het communisme en alle tussenvallende andere groeperingen. Babylon Berlin sleurt je mee door deze wervelende kleurrijke wereld, vol magische beelden. Er zijn inmiddels 3 seizoenen verschenen, het vierde moet dit jaar verschijnen (als alles goed gaat natuurlijk). Te zien via Videoland.

When They See Us is een vierdelige miniserie van Netflix. Het gaat over het waargebeurde verhaal van een verkrachting in Central Park, New York, waarvoor vijf tieners in 1989 worden opgepakt en veroordeeld. Tijdens het onderzoek blijkt al uit alles dat zij de daders niet geweest kunnen zijn, maar zowel politie als openbaar aanklager doen er alles aan om het bewijs zo te draaien dat het lijkt alsof ze toch de daders zijn. Uiteraard gaat het niet om blanke tieners. Ze blijven hun onschuld volhouden en in 2002 worden ze alsnog vrijgesproken. In 2014 volgt er nog een afsluitende schadevergoeding van de stad New York. Een drama van de hoogste orde, die duidelijk maakt hoe gemakkelijk en snel een misdaadonderzoek kan vastlopen door tunnelvisie, maar ook kan worden gemanipuleerd (denk hierbij vooral aan de pers). Indrukwekkende miniserie, die veel prijzen kreeg.

Atypical vertelt het verhaal van Sam, een 18-jarige autist die op zoek gaat naar onafhankelijkheid. Hij wil op eigen benen staan en dat botst nog wel eens met zijn ouders, die hem willen beschermen. Terwijl Sam op zoek gaat, moet het gezin hun eigen leven herwaarderen. Zij krijgen te maken met de vraag wat eigenlijk normaal is. Geweldig gespeeld, met giga veel humor. Een lach en een traan, om het eens op zijn Hollands te zeggen. Te zien op Netflix.

Unbelievable is ook al een miniserie met 8 afleveringen, die is gebaseerd op echte gebeurtenissen. Marie wordt op een nacht thuis verkracht door een gemaskerde man. Ze is helemaal van slag en doet uiteindelijk aangifte. De twee mannelijke rechercheurs geloven haar niet, omdat haar verhaal niet consistent is. Ze zetten haar onder druk om haar aangifte in te trekken. In eerste instantie voelt Marie zich geïntimideerd en doet dit ook. Later doet ze opnieuw aangifte en dan wordt ze door de politie aangeklaagd voor het doen van een valse aangifte. Tegelijkertijd zijn twee vrouwelijke rechercheurs in een naburig district bezig met het onderzoeken van een aantal verkrachtingen. Zij zijn ervan overtuigd dat er een serie-verkrachter bezig is. De serie werkt langzaam toe naar de uiteindelijke ontmaskering van de dader en naar het eerherstel van Marie. Spannend, uitstekend gespeeld en met een belangrijk thema. Te zien op Netflix.

Tot slot wil ik de aandacht vragen voor The Americans, een serie die al in 2014 begon, zes seizoenen duurde en ooit via de Belgische zender Canvas voor een deel te volgen was. Alle 6 seizoenen zijn nu te zien op Amazon Prime Video. De serie vertelt het verhaal van Elizabeth en Philip Jennings, hun twee kinderen Paige en Henry en hun overbuurman Stan Beeman, een FBI-agent. Het echtpaar Jennings is, wat men noemt, een ‘sleeping cell’. Het zijn twee Russische spionnen, die op jonge leeftijd in de VS zijn gedropt en daar, onder valse identiteit, een eigen leven zijn gaan leiden in de luwte. Feitelijk is het geen echt echtpaar, maar voor de schijn zijn ze dat dus wel. Ze krijgen twee kinderen en langzaam beginnen ze met hun spionagewerk. De serie beslaat een aantal jaren, waarin je de kinderen ziet opgroeien. De vormgeving van de serie is fenomenaal, je waant je echt terug in de jaren 60 (inclusief bijpassende heerlijke muziek). Deze serie is een echte aanrader, een topper onder de toppers.

Mijn topfilms van 2020

Het is een goede gewoonte om aan het begin van een nieuw jaar terug te kijken op het oude, verstreken jaar. Dit uit zich vooral in lange lijstjes met “de beste…”, “de mooiste…” of iets dergelijks.

Persoonlijk vind ik het heel moeilijk om zo’n lijstje op te stellen. Want hoe kom je in vredesnaam tot een fatsoenlijke beoordeling, waarbij de nummer 1 beter is dan de nummer 2. Misschien zijn ze wel even goed, maar speelden andere factoren een rol. Daarom onthoud ik me altijd van top-10 lijstjes en dergelijke.

Maar ik wil wel even delen welke films ik het afgelopen jaar het mooist, best, ontroerendst vond. Een jaar waarin veel films niet zijn doorgekomen, waarin het aanbod wellicht wat gemankeerd was. Maar desalniettemin verschenen er wel pareltjes op het filmdoek.

Mijn pareltjes waren, in willekeurige volgorde, The Mole Agent, Babyteeth, I Am Not Your Negro en Mind My Mind. Twee documentaires, een animatiefilm en een speelfilm.

The Mole Agent is een briljante documentaire van de Chileense filmmaakster Maite Alberdi. Het is een soort Sherlock Holmesachtige vertelling, die zich afspeelt in een bejaardentehuis. Een onvergetelijke Sergio als undercover agent, op zoek naar misstanden. Diep ontroerend, met grootse humor. Je weet niet wat je meemaakt.

Babyteeth van Shannon Murphy komt dit jaar op heel veel lijstjes voor. Het is het wonderschone en droevige verhaal van tienermeisje Milla, die vanwege een ernstige ziekte gedoemd is te sterven. Ze gaat op zoek naar haar eerste liefde en dat wordt streetpunk Moses, tot ontzetting van haar ouders. Het is een verhaal vol liefde, struikelend en zoekend naar het goed pad. Eigenwijs, stoer, en af en toe zit je met tranen in je ogen. Film zoals film bedoeld is.

I Am Not Your Negro is een documentaire uit 2016, die het Amerikaanse rassenprobleem verteld aan de hand van het onafgemaakte boek ‘Remember This House’ van James Baldwin. Schokkend realisme in historisch perspectief door de ogen van een man, die alles van dichtbij meemaakte. Black Lives Matter avant la lettre.

Mind My Mind, een korte Nederlandse animatiefilm van Floor Adams. Het verhaal van de autistische Chris, die door biologe Gwen wordt uitgenodigd om haar favoriete kameleon te bestuderen. Dat leidt tot allerlei verwikkelingen, waaronder verliefdheid en sex. Een geweldige vertelling in 29 minuten, die de wereld van een autist laat voelen en zien.