Het was een gezond en actief 2020

Ondanks het vreemde virus was het uiteindelijk toch een gezond en actief 2020. Juist de eerste lockdown nodigde uit tot wandelen, door stad en land. Soms in een soort wandelfile met alle andere mensen. Ik heb nog nooit zoveel hardlopers (vroeger noemden we dat joggers) gezien als tijdens die eerste keer dat Nederland plat ging.

Door actief te wandelen zie je eigenlijk heel veel. Ik ontdekte vele routes tijdens mijn dagelijkse tochtjes.

In totaal was ik op 291 dagen min of meer actief, gemiddeld dus zo’n 5 dagen per week. Dat klopt wel want meestal zit er een boodschappendag in de week en verder deed ik nog voetbalverslag, waardoor die dagen niet gewandeld werd.

Totaal heb ik 263 uur gewandeld, waarbij ik 1458 kilometer heb afgelegd. Gemiddeld liep ik dus 5 kilometer per dag oftewel een uurtje beweging per dag.

Door de horecasluitingen is het fietsen er een beetje bij ingeschoten, want was is er leuker dan een paar uur fietsen, ergens een lekkere lunch verorberen en daarna nog een paar uur terug te fietsen. Ongetwijfeld gaat dat dit jaar anders worden, want ik denk dat de horeca over een paar maanden wel weer open zal gaan. En dan begint ook de lente…..

Ik wens iedereen een mooi wandel- en fietsjaar toe.

Kunst in de singels

Sinds kort liggen er een soort van opgeblazen witte kussens in de Leidse singels. Deze kussens zijn voorzien van teksten.

Deze ‘droomkussens’ zijn onderdeel van het jaarlijkse vanRIJN FESTIVAL. Het thema was dit jaar ‘Vrijheid: de kunst van het vieren’. De kussens zijn voorzien van teksten van Leidenaren, die deze konden insturen. De teksten moesten een reflectie zijn op het begrip ‘vrijheid’.

1000 ‘droomkussens’ zijn er te vinden. Meer informatie over dit project vind je op de website van Fields of Wonder.

Hieronder een paar foto’s van de kussens bij mij in de buurt. Helemaal onderaan nog een korte video over het maken van de kussens.

Als kunst kunst is, wat is dan geen kunst

Zo’n soort vraag zit de laatste dagen in mijn hoofd. De oorzaak hiervan is het object met de naam Human Boundaries dat sinds kort in het Plantsoen staat en deel uitmaakt van het project “Kunst in het Singelpark”. In dit kader zijn er inmiddels 5 kunstwerken geplaatst. Het thema van het project is “Welkom in Leiden!?” dat verwijst naar de open houding die Leiden traditioneel heeft. Maar vrijheid moet ook verdedigd worden, een dubbele boodschap dus. De komende dagen laat ik de andere kunstwerken voorbijkomen.

Lopend door het Plantsoen wordt je ineens geconfronteerd met een soort wachttoren. Of is het een uitkijktoren voor vogelliefhebbers. Dat is natuurlijk de vraag waar voorbijgangers mee worstelen. Verschillende mensen, die ik sprak, vonden het jammer dat je niet naar boven kunt. Dan heb je wel een aardig uitzicht over de singel, maar zijdelings kijk je toch vooral in de bomen.

Mijn eerste reactie, toen ik de toren zag was zoiets van ‘dit is toch geen kunst’. Indien dit kunst is, dan staan er op de Veluwe heel wat kunstwerken. Maar de toren roept wel discussie op, over wat het eigenlijk betekent en waarom het er staat (er staat geen verklarend bordje bij). En zodra iets discussie oproept, zou je kunnen zeggen dat het als kunstobject is geslaagd.

Maar wat is het nou eigenlijk. Maker is Harold de Bree, een Haags kunstenaar (geboren in Voorschoten), die veel gebruik maakt van militaire beelden. Zo ook deze toren die is geïnspireerd op een Oostduitse lichttoren, ter bewaking bij de Muur. Staand op de toren kun je de vrijheid zien, maar die is afgeschermd door een gaasconstructie, waardoor je er niet in kunt. Verder zit er een ring met scherpe ijzeren punten op het gaashek. De punten hebben kleuren. Volgens de Bree zijn dat alle kleuren die een mensenhuid kan hebben. Maar de vraag is natuurlijk waarom dat hek er zit, wat moet er beschermd worden.

Gezien vanuit de historie staat de toren op een plek waar vroeger de Leidse stadsmuren waren. Die boden de relatieve vrijheid in de stad bescherming tegen het kwaad van buitenaf (vroeger waren dat de Spanjaarden, weet je nog).

Maar ik zit nog steeds met de vraag of dit kunst is of gewoon een metalen constructie. Of misschien is dat helemaal niet belangrijk en moet je die vraag helemaal niet stellen. Er staat een ontoegankelijke wachttoren in het Plantsoen, en wat dan nog?

Overigens zaten naast de wachttoren een paar echte wachters boven in de grote boom naast de toren. Die hadden pas echt uitzicht en genoten ten volle van hun vrijheid.

Pssst, niet verder vertellen….

Want er wonen kabouters in het Plantsoen. Nee, nee, niet gauw de pers inlichten want de kabouters willen er in alle rust wonen. En dat kan als er niet al te veel ruchtbaarheid aan wordt gegeven.

Onder aan de grote boom hebben ze een huisje gemaakt. Soms zijn ze thuis, maar ze zijn ook vaak onderweg. Want er moet natuurlijk wel hout worden gesprokkeld en ook het eten komt niet vanzelf aanwaaien.

Kabouter Elmer heeft zelfs een keer een briefje opgehangen met de vraag om het mos nat te houden als hij niet thuis is. En hartelijk dank voor de cadeautjes, maar die zijn niet echt nodig. En als je iets wilt geven, dan het liefst gereedschap. En kabouters zijn heel natuurbewust, dus geen plastic gereedschap.

Ik ga niet verklappen waar de kabouters precies wonen, want anders ontstaat er een hele file van nieuwsgierige mensen. Want wie wil er nou niet even met een kabouter kletsen.

Daarom heb ik hieronder een aantal foto’s van de kabouters geplaatst, zodat je niet langs hoeft te komen. Al vast dank daarvoor, namens de kabouters.

Een zondagochtendwandeling

De zon scheen al vroeg deze ochtend. Het was mooi weer om nog even snel een zondagochtendwandeling te maken voordat het sportgeweld in de middag losbarst (Ajax, Feyenoord, Vuelta, Machester City).

Fluks de wandelschoenen (in mijn geval de gewone schoenen dus) uit de kast gehaald (in mijn geval stonden ze al klaar) en het warme vest aan. Polderpark Cronesteyn ligt eigenlijk dichtbij en dat werd de bestemming.

Toen we aankwamen hing er nog een flauwe dauw boven de grasvelden, maar de zon scheen al door de bomen. Het was nog rustig, want vanaf een uur of elf stroomt de polder vol met wandelaars, ouders met kinderen, hondenuitlaters en nog meerdere varianten.

Deze vroeg ochtend lag het er rustig bij. Enkele hardlopers, waaronder ook enkele traaglopers, snelden over de paden, enkele vroege honden holden uitgelaten over de grasvelden waar ze los mogen rondrennen, enkele vroege vogelfluiters en rust.

Bij het theehuis kregen de varkens net te eten. Ze keken, staand op hun achterpoten al verlekkerd over het hek naar de naderende emmers. Vergenoegd smekkend lieten ze zich de korrels goed smaken.

Onderweg naar de polder kwamen we nog langs de sportvelden van Trigon, waar de jongste jeugd al druk aan het sporten was. De ouders mochten het veld niet betreden, maar stonden op de uitkijk langs het veld.

Nieuwe culturele hotspot in Leiden?

Vroeger had Leiden een Gemeentelijk Gas- en Electriciteitsfabriek. Die stond aan de singel vanwege het koelwater. Tegenwoordig wordt dit gebied in de volksmond het NUON-terrein genoemd. Een aantal jaren geleden werd besloten om dit gebied te herontwikkelen. Nadat aanvankelijk de Meijer Bergman Erfgoed Groep zich als ontwikkelaar had aangemeld, ontstond een lichte opstand onder de omwonenden. Meijer Bergman was bekend van de Westergasfabriek in Amsterdam (nu van Paleis Soestdijk) en men was bevreesd dat de hele omgeving in een ‘pretgebied’ zou veranderen.

De bewoners verenigden zich als burgerinitiatief Nieuw Leids Bolwerk en ontwikkelden een eigen visie op het gebied. De gemeente heeft dit initiatief omarmd. Een onderdeel van het gebied zijn de gebouwen, vroeger bekend als ‘watergasfabriek’ en ‘regulateursgebouw’ (zie foto boven).

Onlangs, tijdens de Leidse Kunstroute, werden de gebouwen ingezet als cultuurgebouwen. De EST Art Foundation van de Leidse kunstenaars Iemke van Dijk en Guido Winkler hebben een plan ontwikkeld om deze gebouwen om te vormen tot de Leiden Art Hub. De eerste inspanning was om de ruimten geschikt te maken voor een tijdelijke expositie. Verschillende kunstenaars, waaronder Maurice Braspenning, toonden in dat weekend werk.

Hieronder een aantal foto’s van de gebouwen en de kunstwerken die tijdens de Kunstroute te zien waren. Klik op de foto voor een groter beeld.

Hopelijk slagen Iemke en Guido snel in de verwezenlijking van hun culturele droom.

De Leidsche Mondialen lieten zich bij de Kunstroute zien

Afgelopen weekend was het weer tijd voor de Kunstroute. Op allerlei plaatsen openden kunstenaars hun ateliers om zich aan het grote publiek te tonen.

Het was wel een Kunstroute met aanpassingen vanwege het coronavirus. Looproutes, beperkt aantal bezoekers. geen mooie officiële opening. Maar wat bleef waren ruim 80 plekken waar van kunst kon worden genoten.

De Leidsche Mondialen, een kunstenaarscollectief, waren op verschillende plekken zichtbaar. Zo toonden 6 kunstenaars hun werk in de Tuinzaal naast Grandcafé De Burcht. Daarnaast stonden Hennie Ligtrink en Hannie Verlint met hun werk op de kunstmarkt op de Hooglandse Kerkgracht.
En oprichter Dick Bakhuizen van den Brink stelde zijn atelier op de Haagweg 4 open voor bezoekers.

Hieronder een aantal foto’s van de Leidsche Mondialen.