Hoe staat het Nederlandse voetbal er voor?

Morgen begint de Eredivisie weer te draaien. Een mooi moment om eens even te kijken waar het Nederlandse voetbal staat. En welke toekomst wacht het Nederlandse voetbal (en dan bedoel ik niet de gevolgen van het virus).

Om maar met de deur in huis te vallen, het Nederlandse voetbal staat er niet erg goed voor. We doen wel alsof het allemaal prima gaat, maar de werkelijkheid is anders. Geen enkele ploeg in de Champions League, twee ploegen in de Europa League.

Dat zijn geen prestaties om van achterover te vallen. Het betekent dat onze topploegen geen aansluiting meer hebben bij de Europese top. Kan deze aansluiting nog worden gerealiseerd? Naar mijn mening gaat dit niet meer lukken, ondanks de ambitie van Ajax.

De grote Europese ploegen zijn financiële concerns, met op de achtergrond grote Amerikaanse en Arabische investeerders. Deze ploegen willen eigenlijk af van het Champions League model en willen toe naar het Amerikaanse NBA model. Een gesloten competitie waarin zo’n 18 tot 20 teams week in, week uit tegen elkaar spelen. En waarvoor Ajax net een maatje te klein is. Een dergelijke competitie heeft wereldwijd zulke enorme financiële voordelen (Chinese en Amerikaanse markten) dat de rijken doorgroeien naar superrijken. Ik denk dat deze competitie er gaat komen, buiten UEFA en FIFA om. En dat je mag kijken via een abonnement waarvoor stevig betaald moet worden.

Daarmee wordt op termijn het einde ingeleid van de Champions League, Europa League en de nieuwe Conference League. Ongetwijfeld zal er een nieuwe competitie voor in de plaats komen. Duidelijk is wel dat een aantal competities worden uitgekleed (Engeland, Spanje, Italië, Duitsland). De gevolgen zullen onvoorspelbaar zijn.

Voor Nederland lonkt de BeNeLiga. Wellicht kan daarmee meer tv-geld worden binnengeharkt. Dan even kijken naar de Eredivisie, die begint aan de Supermaand.

Mijn persoonlijke mening. Ajax vind ik geen echte stabiele ploeg. Prima spelers, maar het vernuft van Ziyech en Frenkie de Jong wordt node gemist. De echte creativiteit is een beetje verdwenen. Tel daarbij op het vertrek van Donny van de Beek en de problemen worden duidelijk. De nieuwe spits Haller gaat dit probleem volgens mij niet oplossen. De verdediging blijft matig. Ajax blijft voor mij de kampioenskandidaat, maar je moet er niet raar van opkijken als ze worden voorbijgestreefd door PSV.

PSV heeft waarschijnlijk de beste aanval van Nederland. Götze heeft gezorgd voor een creatieve impuls. Maar ook in Eindhoven is het centrum van de verdediging een kwetsbaar onderdeel. Je ziet PSV wel stapje voor stapje beter worden. Komende zondag kan de wedstrijd tussen PSV en Ajax wel eens een cruciale rol gaan spelen.

AZ komt nog net te kort voor de top. Goede ploeg zonder superspelers. AZ zal nooit de top kunnen bereiken omdat de spelers niet kunnen worden vastgehouden. Daarvoor ontbreekt de financiële basis. Net te weinig volwassenheid om de laatste stap te kunnen zetten. Dat bleek wel tijdens de laatste wedstrijd tegen Rijeka.

Feyenoord doet het ondanks de vele blessures niet onverdienstelijk. Feyenoord was nooit een ploeg met de beste spelers, gevolg van de lege kas. Desondanks is het een hele stugge en stabiele ploeg, die ineens zou kunnen opstaan. Het wachten is op een grote investeerder en het nieuwe stadion.

Tot slot, het virus kan nog aardig wat roet in het eten gooien.

Mijn top tv-series van 2020

Zoals ik gisteren al schreef, doe ik niet aan top 10 lijstjes. Maar ik wil wel de uitblinkers noemen, de series die er voor mij bovenuit staken.

In 2020 zijn er heel veel prima tv-series verschenen. Zowel bij de streamingdiensten Netflix, Amazon Prime, NPO Plus, Disneyland, Apple TV+, maar ook op de gewone lineaire tv-zenders.

Het aanbod was weer gigantisch en ik loop dan ook hopeloos achter met het bekijken van al dit fraais. Dat resulteert er in dat niet alle gloednieuwe series al door mij zijn gezien, maar mijn topseries heb ik in ieder geval in 2020 wel gezien. Hier komen ze dan (opnieuw in willekeurige volgorde).

Babylon Berlin is een grootse en meeslepende Duitse serie, die zich afspeelt in het Berlijn ten tijde van de Weimar-republiek. Berlijn is in die dagen de metropool waar het om draait. Economie, cultuur, politiek, onderwereld, allemaal staan ze op de rand van grote veranderingen. Berlijn is een smeltkroes van spanningen. De Keulse inspecteur Gedeon Rath wordt naar Berlijn gestuurd om daar een misdaad op te lossen. Hij wordt daarbij geholpen door de stenotypiste Charlotte Ritter. Tijdens hun zoektocht komen ze terecht tussen het opkomende nationaal-socialisme, het communisme en alle tussenvallende andere groeperingen. Babylon Berlin sleurt je mee door deze wervelende kleurrijke wereld, vol magische beelden. Er zijn inmiddels 3 seizoenen verschenen, het vierde moet dit jaar verschijnen (als alles goed gaat natuurlijk). Te zien via Videoland.

When They See Us is een vierdelige miniserie van Netflix. Het gaat over het waargebeurde verhaal van een verkrachting in Central Park, New York, waarvoor vijf tieners in 1989 worden opgepakt en veroordeeld. Tijdens het onderzoek blijkt al uit alles dat zij de daders niet geweest kunnen zijn, maar zowel politie als openbaar aanklager doen er alles aan om het bewijs zo te draaien dat het lijkt alsof ze toch de daders zijn. Uiteraard gaat het niet om blanke tieners. Ze blijven hun onschuld volhouden en in 2002 worden ze alsnog vrijgesproken. In 2014 volgt er nog een afsluitende schadevergoeding van de stad New York. Een drama van de hoogste orde, die duidelijk maakt hoe gemakkelijk en snel een misdaadonderzoek kan vastlopen door tunnelvisie, maar ook kan worden gemanipuleerd (denk hierbij vooral aan de pers). Indrukwekkende miniserie, die veel prijzen kreeg.

Atypical vertelt het verhaal van Sam, een 18-jarige autist die op zoek gaat naar onafhankelijkheid. Hij wil op eigen benen staan en dat botst nog wel eens met zijn ouders, die hem willen beschermen. Terwijl Sam op zoek gaat, moet het gezin hun eigen leven herwaarderen. Zij krijgen te maken met de vraag wat eigenlijk normaal is. Geweldig gespeeld, met giga veel humor. Een lach en een traan, om het eens op zijn Hollands te zeggen. Te zien op Netflix.

Unbelievable is ook al een miniserie met 8 afleveringen, die is gebaseerd op echte gebeurtenissen. Marie wordt op een nacht thuis verkracht door een gemaskerde man. Ze is helemaal van slag en doet uiteindelijk aangifte. De twee mannelijke rechercheurs geloven haar niet, omdat haar verhaal niet consistent is. Ze zetten haar onder druk om haar aangifte in te trekken. In eerste instantie voelt Marie zich geïntimideerd en doet dit ook. Later doet ze opnieuw aangifte en dan wordt ze door de politie aangeklaagd voor het doen van een valse aangifte. Tegelijkertijd zijn twee vrouwelijke rechercheurs in een naburig district bezig met het onderzoeken van een aantal verkrachtingen. Zij zijn ervan overtuigd dat er een serie-verkrachter bezig is. De serie werkt langzaam toe naar de uiteindelijke ontmaskering van de dader en naar het eerherstel van Marie. Spannend, uitstekend gespeeld en met een belangrijk thema. Te zien op Netflix.

Tot slot wil ik de aandacht vragen voor The Americans, een serie die al in 2014 begon, zes seizoenen duurde en ooit via de Belgische zender Canvas voor een deel te volgen was. Alle 6 seizoenen zijn nu te zien op Amazon Prime Video. De serie vertelt het verhaal van Elizabeth en Philip Jennings, hun twee kinderen Paige en Henry en hun overbuurman Stan Beeman, een FBI-agent. Het echtpaar Jennings is, wat men noemt, een ‘sleeping cell’. Het zijn twee Russische spionnen, die op jonge leeftijd in de VS zijn gedropt en daar, onder valse identiteit, een eigen leven zijn gaan leiden in de luwte. Feitelijk is het geen echt echtpaar, maar voor de schijn zijn ze dat dus wel. Ze krijgen twee kinderen en langzaam beginnen ze met hun spionagewerk. De serie beslaat een aantal jaren, waarin je de kinderen ziet opgroeien. De vormgeving van de serie is fenomenaal, je waant je echt terug in de jaren 60 (inclusief bijpassende heerlijke muziek). Deze serie is een echte aanrader, een topper onder de toppers.

Mijn topfilms van 2020

Het is een goede gewoonte om aan het begin van een nieuw jaar terug te kijken op het oude, verstreken jaar. Dit uit zich vooral in lange lijstjes met “de beste…”, “de mooiste…” of iets dergelijks.

Persoonlijk vind ik het heel moeilijk om zo’n lijstje op te stellen. Want hoe kom je in vredesnaam tot een fatsoenlijke beoordeling, waarbij de nummer 1 beter is dan de nummer 2. Misschien zijn ze wel even goed, maar speelden andere factoren een rol. Daarom onthoud ik me altijd van top-10 lijstjes en dergelijke.

Maar ik wil wel even delen welke films ik het afgelopen jaar het mooist, best, ontroerendst vond. Een jaar waarin veel films niet zijn doorgekomen, waarin het aanbod wellicht wat gemankeerd was. Maar desalniettemin verschenen er wel pareltjes op het filmdoek.

Mijn pareltjes waren, in willekeurige volgorde, The Mole Agent, Babyteeth, I Am Not Your Negro en Mind My Mind. Twee documentaires, een animatiefilm en een speelfilm.

The Mole Agent is een briljante documentaire van de Chileense filmmaakster Maite Alberdi. Het is een soort Sherlock Holmesachtige vertelling, die zich afspeelt in een bejaardentehuis. Een onvergetelijke Sergio als undercover agent, op zoek naar misstanden. Diep ontroerend, met grootse humor. Je weet niet wat je meemaakt.

Babyteeth van Shannon Murphy komt dit jaar op heel veel lijstjes voor. Het is het wonderschone en droevige verhaal van tienermeisje Milla, die vanwege een ernstige ziekte gedoemd is te sterven. Ze gaat op zoek naar haar eerste liefde en dat wordt streetpunk Moses, tot ontzetting van haar ouders. Het is een verhaal vol liefde, struikelend en zoekend naar het goed pad. Eigenwijs, stoer, en af en toe zit je met tranen in je ogen. Film zoals film bedoeld is.

I Am Not Your Negro is een documentaire uit 2016, die het Amerikaanse rassenprobleem verteld aan de hand van het onafgemaakte boek ‘Remember This House’ van James Baldwin. Schokkend realisme in historisch perspectief door de ogen van een man, die alles van dichtbij meemaakte. Black Lives Matter avant la lettre.

Mind My Mind, een korte Nederlandse animatiefilm van Floor Adams. Het verhaal van de autistische Chris, die door biologe Gwen wordt uitgenodigd om haar favoriete kameleon te bestuderen. Dat leidt tot allerlei verwikkelingen, waaronder verliefdheid en sex. Een geweldige vertelling in 29 minuten, die de wereld van een autist laat voelen en zien.

Kunst in de singels

Sinds kort liggen er een soort van opgeblazen witte kussens in de Leidse singels. Deze kussens zijn voorzien van teksten.

Deze ‘droomkussens’ zijn onderdeel van het jaarlijkse vanRIJN FESTIVAL. Het thema was dit jaar ‘Vrijheid: de kunst van het vieren’. De kussens zijn voorzien van teksten van Leidenaren, die deze konden insturen. De teksten moesten een reflectie zijn op het begrip ‘vrijheid’.

1000 ‘droomkussens’ zijn er te vinden. Meer informatie over dit project vind je op de website van Fields of Wonder.

Hieronder een paar foto’s van de kussens bij mij in de buurt. Helemaal onderaan nog een korte video over het maken van de kussens.

Nieuwe culturele hotspot in Leiden?

Vroeger had Leiden een Gemeentelijk Gas- en Electriciteitsfabriek. Die stond aan de singel vanwege het koelwater. Tegenwoordig wordt dit gebied in de volksmond het NUON-terrein genoemd. Een aantal jaren geleden werd besloten om dit gebied te herontwikkelen. Nadat aanvankelijk de Meijer Bergman Erfgoed Groep zich als ontwikkelaar had aangemeld, ontstond een lichte opstand onder de omwonenden. Meijer Bergman was bekend van de Westergasfabriek in Amsterdam (nu van Paleis Soestdijk) en men was bevreesd dat de hele omgeving in een ‘pretgebied’ zou veranderen.

De bewoners verenigden zich als burgerinitiatief Nieuw Leids Bolwerk en ontwikkelden een eigen visie op het gebied. De gemeente heeft dit initiatief omarmd. Een onderdeel van het gebied zijn de gebouwen, vroeger bekend als ‘watergasfabriek’ en ‘regulateursgebouw’ (zie foto boven).

Onlangs, tijdens de Leidse Kunstroute, werden de gebouwen ingezet als cultuurgebouwen. De EST Art Foundation van de Leidse kunstenaars Iemke van Dijk en Guido Winkler hebben een plan ontwikkeld om deze gebouwen om te vormen tot de Leiden Art Hub. De eerste inspanning was om de ruimten geschikt te maken voor een tijdelijke expositie. Verschillende kunstenaars, waaronder Maurice Braspenning, toonden in dat weekend werk.

Hieronder een aantal foto’s van de gebouwen en de kunstwerken die tijdens de Kunstroute te zien waren. Klik op de foto voor een groter beeld.

Hopelijk slagen Iemke en Guido snel in de verwezenlijking van hun culturele droom.

Babyteeth – ontdek de wereld en jezelf

Waardering: 5 uit 5.

Deze week zag ik een van de beste films van dit jaar. Babyteeth, het speelfilmdebuut van Shannon Murphy, is een geweldig drama met humoristische randjes.

Milla, een 16-jarige tiener, maakt bij toeval op een station kennis met Moses. Moses is een jaar of zeven ouder, doet wat met drugs, heeft geen vast dak boven zijn hoofd en ook zijn inkomen is niet erg vast.
Milla daarentegen komt uit een gegoede familie met een vader, die psychiater is, en een moeder die vroeger concertpianiste was. Milla zit op een fraaie meisjesschool en op vioolles. Een beetje een saai leven van een ietwat teruggetrokken levend meisje.

Het huwelijk van haar ouders is niet echt goed meer. Moeder slikt bussen vol pillen om maar niet depressief te worden (voorgeschreven door vader) en vader ziet moeders niet echt meer als echtgenote.

Kort na haar eerste ontmoeting neemt Milla Moses mee naar huis, voor het avondeten. Tot ontsteltenis van haar ouders zien ze waar hun dochter mee omgaat. Natuurlijk proberen ze haar te beschermen tegen de nefaste invloed van deze nietsnut. Ze maken Moses duidelijk dat zijn omgang met hun dochter maar moet stoppen.

Maar langzamerhand komen we er ook achter waarom de ouders zo beschermend zijn. Want Milla’s plotselinge bloedneuzen hebben een oorzaak, ze heeft een ongeneeslijke kanker.

Ondanks dit gegeven verzandt Babyteeth niet in sentimentaliteit. Nee, het wordt juist een film vol positieve energie, met tempo, humor, waarbij de kanker naar de achtergrond verdwijnt. Ja, deze film gaat over het leven, over het ontdekken van nieuwe ervaringen, over wat een familie voor je betekent, over het streven naar geluk.

Moses zet de levens van niet alleen Milla, maar ook van haar ouders op zijn kop. Milla komt terecht in een andere wereld en de ouders leren weer wat hun levens waard zijn.

Eliza Scanlen schittert als de kwetsbare Milla en Toby Wallace springt eruit als een maffe, maar sympathieke Moses. Ben Mendelssohn en Essie Davis, twee van Australië’s grootste acteurs, zorgen voor een menselijk ouderpaar. De film zelf is kleurrijk, licht van toon en tekst, met passende muziek. Kortom, een parel van een film en winnaar van vele prijzen op filmfestivals, o.a. Venetië.

En let op de slotscène, een geweldig eind van een hele mooie film.

Deze week nog te zien in het Kijkhuis Leiden.